Dziecko rezygnuje ze sportu nie dlatego, że brakuje mu ambicji, lecz dlatego, że pokonanie siły grawitacji wymaga od niego tytanicznego wysiłku. Słabe napięcie posturalne błyskawicznie wyczerpuje rezerwy energetyczne organizmu, powodując niechęć. Odbudowa tego napięcia musi odbywać się przez kontrolowane pakiety ćwiczeń, a nie przez siłowe przymuszanie do wysiłku.

Jeżeli Twoje dziecko unika ruchu, zabaw fizycznych albo szybko rezygnuje z aktywności, chcę Cię poprosić o jedną rzecz. Nie zaczynaj od zachęcania do „sportu” w klasycznym rozumieniu. Bardzo często dla takiego dziecka samo utrzymanie pozycji ciała, bieganie czy skakanie jest dużym wysiłkiem i szybko prowadzi do zmęczenia.

W domu i na podwórku warto zacząć od prostych, krótkich aktywności, które angażują ciało w sposób naturalny i bez presji wyniku.

Świetnie sprawdzają się zabawy w tor przeszkód. W domu możesz wykorzystać poduszki, krzesła, koce i stworzyć prostą trasę: przejście pod stołem, przeskok przez poduszkę, czołganie się pod kocem, wejście na kanapę i zejście w kontrolowany sposób. Chodzi o to, żeby ruch był zadaniowy, a nie przypadkowy.

Na podwórku możesz wprowadzić podobne aktywności w bardziej swobodnej formie. Przechodzenie po krawężnikach, omijanie drzew, skakanie z jednego punktu do drugiego, chodzenie po różnych nawierzchniach – trawa, piasek, kamienie. To wszystko buduje poczucie kontroli nad ciałem i daje dziecku różnorodne wrażenia ruchowe.

Dobrze sprawdzają się też zabawy „w zadanie”. Możesz poprosić dziecko o przeniesienie lekkich przedmiotów z jednego miejsca na drugie, zebranie rzeczy do koszyka, pomoc w noszeniu zakupów czy podlewaniu roślin. Dla dziecka to nie jest trening, tylko konkretna, sensowna czynność, która naturalnie angażuje ciało.

Z mojego doświadczenia wynika, że dzieci, które unikają ruchu, nie potrzebują większej presji, tylko lepiej dopasowanych aktywności. Kiedy ruch staje się przewidywalny, krótki i osadzony w zabawie lub zadaniu, układ nerwowy stopniowo zaczyna go akceptować i budować większą tolerancję na wysiłek.

Pamiętaj -ruch nie musi zaczynać się od sportu. Najpierw budujemy komfort w ciele, poczucie bezpieczeństwa i doświadczenie, że ruch jest wykonalny. Dopiero na tym fundamencie rozwija się naturalna potrzeba aktywności i większa sprawność ruchowa dziecka.