Konieczność ciągłego podnoszenia głosu wynika z faktu, że mózg dziecka ma problem z szybkim oderwaniem uwagi od wykonywanej czynności. Czasami nie radzi sobie z dekodowaniem wieloetapowych instrukcji słuchowych. Wymaga to odpowiedniej techniki komunikacji ze strony rodzica i zastosowania ćwiczeń, które usprawnią percepcję układu nerwowego.

Jeżeli masz poczucie, że Twoje dziecko nie reaguje na Twoje spokojne prośby, zatrzymaj się na chwilę. Zanim zaczniesz mówić głośniej albo powtarzać polecenie z innego pokoju, zmień sposób komunikacji.

Zanim coś powiesz, podejdź do dziecka. Zatrzymaj się przy nim, zejdź do jego poziomu – przykucnij lub uklęknij. Nawiąż kontakt: delikatnie dotknij ramienia, popatrz w oczy i upewnij się, że masz jego uwagę. Dopiero wtedy przekazujesz informację.

W codziennych sytuacjach bardzo pomaga zmiana miejsca komunikacji. Kiedy stoisz w kuchni i robisz obiad, nie przekazuj poleceń z dystansu. Podejdź do dziecka, skup się przez chwilę tylko na nim i dopiero wtedy powiedz, czego potrzebujesz. Ten moment obecności naprawdę zmienia sposób, w jaki dziecko odbiera komunikat.

Warto też zwrócić uwagę na sposób formułowania próśb. Dzieci lepiej reagują na krótkie, jasne zdania, wypowiedziane spokojnie i bez nadmiaru słów. Na przykład: „Kochanie, proszę, posprzątaj teraz zabawki” albo „Synku, kończymy zabawę, przechodzimy do kolejnej rzeczy”. Taki komunikat jest czytelny i łatwy do wykonania.

Z mojego doświadczenia wynika, że to nie ilość słów, ale jakość kontaktu decyduje o tym, jak dziecko reaguje. Im bardziej jesteś obecna przy dziecku w momencie proszenia, tym łatwiej o współpracę i spokojne przejście do kolejnych czynności.

Pamiętaj. Dziecko potrzebuje jasnych komunikatów i spokojnej, bliskiej obecności rodzica. To właśnie w takich momentach uczy się zatrzymywania uwagi, reagowania na innych ludzi i budowania sposobu komunikacji, który w przyszłości przekłada się na relacje, współpracę i tworzenie bliskich więzi.